Ως ανθρώπινο γένος πάντα αδυνατούσαμε να δεχτούμε τη θνητότητά μας. Οι θρησκείες σε όλο το φάσμα της ιστορίας μας πατάνε σε αυτή την αδυναμία. Προσφέρουν μία εύκολη, υπερβατική λύση. Υπάρχει μία ανώτερη από μας οντότητα που έχει σκοπό και θέληση. Τίποτα δεν είναι μάταιο... όλες οι πράξεις μας εντάσσονται σε ένα ευρύτερο μοτίβο, πέρα από τη κατανόηση μας. Και φυσικά ο θάνατος δεν υφίσταται, όχι τούλαχιστον ως τέλος... Εμείς διαφέρουμε από όλα τα άλλα έμβια όντα, ο θάνατος είναι για μας μία νέα αρχή. Πώς το επιτυνγχάνουμε αυτό; Με σκεύος την ψυχή, το άθραυστο υλικό που ενυπάρχει μέσα σε όλους μας.
Την τύχη της ψυχής μας, ευτυχώς, την καθορίζουμε οι ίδιοι εύκολα. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να διαλέξουμε την μια και μοναδική αλήθινη θρησκεία, που είναι βέβαια και κοινά αποδεκτή από το περιβάλλον μας, και να ακολουθήσουμε τους ηθικούς κανόνες που πρεσβεύει. Ηθικούς κανόνες θεϊκής προελεύσεως και επ΄ουδενί κοινωνικοπολιτικής. Και τόσο απλά κερδίσαμε μία μεταθάνατον ζωή χαρισάμενη με απολαύσεις να ποικοίλουν άναλογα με τη θρησκεία που επιλέξαμε.
Η ψυχή λοιπόν θέλοντας και μη έχει ταυτιστεί με τη θρησκευτική της έννοια. Μπορεί όμως να τη ξεπεράσει; Σίγουρα ο ορισμός της ψυχής θα έπρεπε να είναι ανεπηρέαστος από τον χρόνο, το τόπο και τη θρησκεία. Όμως εδώ οδηγούμαστε, αν αφαιρέσουμε το θρησκευτικό περιτύλιγμα, στο συμπέρασμα ότι η ψυχή είναι συνώνυμο μίας έκφανσης του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Προσωπικά ξεπερνά τις δυνατοτητές μου η αποδοχή της ψυχής. Η φυλακή της λογικής, μου στερεί την απαιτούμενη φαντασία και πίστη.
Αν όμως ποτέ με τα γηρατιά και το φόβο του θανάτου έρθει και η αποδοχή, θα απαντούσα στο ερώτημά για τη φύση της ψυχής διαφορετικά.
Ίσως ψυχή να ονόμαζα μία παρουσία που σηκώνει ψηλά το χέρι της, πιάνοντας μία ηλιαχτίδα, για να ελεήσει τη σκιά-επαίτη που κρύβεται στον πυρήνα της υπαρξής μας.
Φίλιππος
Την τύχη της ψυχής μας, ευτυχώς, την καθορίζουμε οι ίδιοι εύκολα. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να διαλέξουμε την μια και μοναδική αλήθινη θρησκεία, που είναι βέβαια και κοινά αποδεκτή από το περιβάλλον μας, και να ακολουθήσουμε τους ηθικούς κανόνες που πρεσβεύει. Ηθικούς κανόνες θεϊκής προελεύσεως και επ΄ουδενί κοινωνικοπολιτικής. Και τόσο απλά κερδίσαμε μία μεταθάνατον ζωή χαρισάμενη με απολαύσεις να ποικοίλουν άναλογα με τη θρησκεία που επιλέξαμε.
Η ψυχή λοιπόν θέλοντας και μη έχει ταυτιστεί με τη θρησκευτική της έννοια. Μπορεί όμως να τη ξεπεράσει; Σίγουρα ο ορισμός της ψυχής θα έπρεπε να είναι ανεπηρέαστος από τον χρόνο, το τόπο και τη θρησκεία. Όμως εδώ οδηγούμαστε, αν αφαιρέσουμε το θρησκευτικό περιτύλιγμα, στο συμπέρασμα ότι η ψυχή είναι συνώνυμο μίας έκφανσης του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Προσωπικά ξεπερνά τις δυνατοτητές μου η αποδοχή της ψυχής. Η φυλακή της λογικής, μου στερεί την απαιτούμενη φαντασία και πίστη.
Αν όμως ποτέ με τα γηρατιά και το φόβο του θανάτου έρθει και η αποδοχή, θα απαντούσα στο ερώτημά για τη φύση της ψυχής διαφορετικά.
Ίσως ψυχή να ονόμαζα μία παρουσία που σηκώνει ψηλά το χέρι της, πιάνοντας μία ηλιαχτίδα, για να ελεήσει τη σκιά-επαίτη που κρύβεται στον πυρήνα της υπαρξής μας.
Φίλιππος
Φυσικά δεν μπορώ να διαφωνήσω με το σκεπτικό σου. Άλλωστε η ύπαρξη ή μη της ψυχής μόνο ως αφορμή για συζήτηση με ενδιαφέρει σ' αυτό το ιστολόγιο. Αυτό δεν με εμποδίζει να είμαι περήφανη για τον τρόπο που σκέφτεσαι, να σ' ευχαριστήσω που έγραψες και να σου πω ότι η τελευταία φράση σου είναι μία εξαιρετική εικόνα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΘα συμφωνήσω και εγώ με το Φίλιππο. Δεν πιστεύω ότι η ψυχή είναι μία ξεχωριστή οντότητα που κρύβουμε μέσα μας. Επίσης δεν πιστεύω στην μετά θάνατον ζωή. Ως εκ τούτου δεν πιστεύω στην αθανασία της ψυχής. Ωστόσο η ψυχή είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα για συζήτηση.
ΑπάντησηΔιαγραφή